Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να δώσει την αίσθηση ότι η χρονιά τελείωσε

Το 2015, ο Σωτήρης Μανωλόπουλος ανέλαβε τον Παναθηναϊκό μαζί με τον Άρη Λυκογιάννη, μετά την απομάκρυνση του Ντούσκο Ιβάνοβιτς, και οι «πράσινοι» ηττήθηκαν στους τελικούς με «σκούπα» από τον Ολυμπιακό. Την επόμενη χρονιά, ο Αργύρης Πεδουλάκης αντικατέστησε τον Σάσα Τζόρτζεβιτς, με την προοπτική βέβαια του μόνιμου και όχι του υπηρεσιακού προπονητή, ωστόσο το αποτέλεσμα ήταν ίδιο, με ήττα στους τελικούς με 3-1 και τον Βασίλη Σπανούλη να πετυχαίνει καλάθι μπροστά στον Δημήτρη Διαμαντίδη, στην τελευταία εικόνα της καριέρας του τελευταίου, αφού φάουλ δεν έγινε σε έναν «ερυθρόλευκο» ηγέτη φορμαρισμένο, που το είχε πάρει προσωπικά. Να μη συζητήσουμε, φυσικά, το τι έγινε στα χρόνια των εσόδων-εξόδων, όπου όποτε υπήρξε αντικατάσταση, οι νυν Κυπελλούχοι Ελλάδας ηττήθηκαν εύκολα στους τελικούς από τον «αιώνιο» τους αντίπαλο.

Είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες μεταξύ τους; Όχι φυσικά. Έχουν, όμως, και πάλι έναν κοινό παρονομαστή. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, όποτε ο Παναθηναϊκός δεν πήγε στους τελικούς με τον προπονητή, με τον οποίο είχε φτάσει πάνω κάτω έως την περίοδο των playoffs της EuroLeague, εύκολα ή δύσκολα έχασε τον τίτλο εντός συνόρων. Και μπορεί ο ευρωπαϊκός στόχος να είναι ο πιο μεγάλος όλων, αλλά το πρεστίζ μετράται και στους ελληνικούς τίτλους.

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος, που ίσως στο «τριφύλλι» θα έπρεπε να σκεφτούν αρκετά καλά το σενάριο απομάκρυνσης του Εργκίν Αταμάν, στον οποίο θα παρατεθεί δείπνο από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο για τον απολογισμό της σεζόν και, κυρίως, να συζητηθεί το γιατί απέτυχε παταγωδώς ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη, μην έχοντας δικαιολογίες με το πιο λαμπερό ρόστερ στη EuroLeague και με το Final Four στο σπίτι του.

Θα είμαστε εκ νέου ξεκάθαροι. Ο κύκλος του Τούρκου τεχνικού έχει κλείσει και το καλοκαίρι ορθώς οι «πράσινοι» θα αναζητήσουν μια διαφορετική λύση για τον πάγκο τους, άρα και μια διαφοροποίηση στην φιλοσοφία τους. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι πρέπει να πάνε στους τελικούς με λύση διαφορετική από τον τεχνικό, που τους οδήγησε σε έναν ευρωπαϊκό και τρεις εγχώριους τίτλους την τελευταία τριετία. Ακόμη κι αν δεν αναλογιστούμε τους τίτλους, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν κανονικό πρώτο προπονητή και όχι μια υπηρεσιακή λύση, έχοντας να αντιμετωπίσει έναν τόσο ισχυρό αντίπαλο στους τελικούς, ανεξαρτήτως του τι θα κάνει στο Final Four.

Ο Χρήστος Σερέλης προφανώς είναι ένας πολύ καλός Έλληνας προπονητής κι έχει σπουδαίο μερίδιο στις «πράσινες» επιτυχίες της τελευταίας τριετίας και ανταποκρινόμενος πολύ καλά, όποτε του ζητήθηκε να αναλάβει χρέη πρώτου σε περιπτώσεις, όπου ο Αταμάν αποβλήθηκε. Αυτό, όμως, είναι διαφορετικό από το να σου ανατίθεται εξ’ ολοκλήρου η αποστολή του πρώτου προπονητή και αυτό αποδείχθηκε σε όλα τα παραδείγματα, που αναφέραμε προηγουμένως.

Αν σκεφτούμε, δηλαδή, την ιστορία, θα είναι σαν να παραδέχεται ο Παναθηναϊκός, ότι η σεζόν τελείωσε στον ευρωπαϊκό αποκλεισμό. Και οι εγχώριοι τίτλοι, όμως, έχουν πάντα την αξία τους, τόσο για την κατάκτησή τους την ίδια κάθε χρονιά όσο και για το γόητρο και το πρεστίζ. Στο κάτω κάτω, το double δε θα είναι λίγο πράγμα για τους «πράσινους», είτε κερδίσει είτε χάσει ο Ολυμπιακός την Ευρωλίγκα στο ΟΑΚΑ, και πολύ περισσότερο στο δεύτερο σενάριο, όπου θα τον έχει αφήσει χωρίς τίτλο πέραν του Super Cup έναντι δύο δικών του, το πρωτάθλημα και το Κύπελλο.

Για να φτάσει μέχρι εκεί, ωστόσο, χρειάζεται τον προπονητή που τον οδήγησε μέχρι αυτό το σημείο, έστω κι αν οι συνθήκες δεν είναι για τον Αταμάν ιδιαίτερα ευνοϊκές αυτή τη στιγμή και, όπως όλα δείχνουν, αποχαιρετά σε κάθε περίπτωση. Η χρονιά, όμως, δεν έχει τελειώσει και υπάρχει σημαντικός στόχος για τον Παναθηναϊκό, ανεξαρτήτως αποτελέσματος Final Four, που μπορεί να επουλώσει κάπως την πληγή του ευρωπαϊκού αποκλεισμού.

Ο Παναθηναϊκός, με λίγα λόγια, δεν πρέπει να θεωρήσει ότι η σεζόν τελείωσε. Οφείλει, αντιθέτως, να την κλείσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, παρουσία του προπονητή του, και, ύστερα, να κάνει τον απολογισμό του και να σκεφτεί το μέλλον του…